Siedemnastemu rektorowi

27-09-2016

Na historię uczelni, podobnie zresztą, jak i każdej innej instytucji, składają się nie tylko sprawy wielkie i ważne. Istotne dla jej bytu, rozwoju i przyszłości. Piszą ją również i pięknie ubarwiają wspomnienia mistrzów, ich uczniów i wychowanków; anegdoty związane z postaciami nauczycieli akademickich i niesfornych studentów, narosłe latami legendy, okolicznościowe teksty wierszowane powstałe ad hoc przy różnego rodzaju jubileuszach, uroczystościach, wyprawach turystycznych, wspólnych biesiadach przy płonącym ognisku.


Zrodzone z potrzeby serca, pod wpływem nastroju i chwili, która oby trwała wiecznie; po dobrze zdanym egzaminie lub jego oblaniu. Z podziwu dla ukochanego profesora, który otwierał przed nami świat wielkiej intelektualnej przygody, z bezinteresownej sympatii do szefa, z jego wszystkimi zaletami, wadami i śmiesznostkami, które wspomina się całe życie.

Do redakcji Kroniki trafił właśnie jeden taki utwór rymowany, którego wartości literackiej nawet nie chcemy oceniać, bo nie o to chodzi. Postał bowiem ku czci prof. Wiesława Pusia, który jako prorektor Uniwersytetu Łódzkiego awansował wówczas, a  był to rok 2002, na Jego Magnificencję UŁ, siedemnastego już z kolei. Wybór na najwyższy urząd na uczelni sprawił jednak, że z rektorem-elektem musieli pożegnać się pracownicy z podległego mu Działu Nauczania. I tak z ich inicjatywy, z wdzięczności za lata dobrej współpracy narodził się rzeczony wcześniej panegiryk, ale umiarkowany w treści i formie, nie zawierający niczemu nie służących pochlebstw, będący natomiast swego rodzaju świadectwem Pusiowej epoki na prorektorskim stołku.

Sądzimy, że podobnych materiałów, które być może ktoś jeszcze zachował, zapewne jest więcej. Powstają też z pewnością nowe. Chętnie będziemy je publikować w uczelnianym piśmie. Niewykluczone, że kiedy takich tekstów nazbiera się więcej, może nadarzyć się okazja wydrukowania ich w zwartym wydawnictwie. Jeżeli tak się stanie, będzie to z pewnością jakaś przyczynek do swego rodzaju ubarwienia i ożywienia dotychczasowych dziejów naszej Almae Matris.

(sb)