Profesor Bolesław Fleszar

05-01-2017

Urodził się 17 grudnia 1933 r. w Wólce Pełkińskiej (woj. podkarpackie). Świadectwo dojrzałości wraz z dyplomem technika uzyskał w 1953 r. w Technikum Chemicznym w Jarosławiu. W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Łódzkiego, które ukończył z wyróżnieniem w 1958 r.

Fot. archiwum Kroniki

Bezpośrednio po studiach rozpoczął pracę w Zakładach Chemicznych w Nowej Sarzynie i niemal równolegle jako nauczyciel kontraktowy w Technikum Chemicznym w Nowej Sarzynie. W roku 1964 otworzył na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym UŁ, pod kierunkiem prof. Bogdana Jakuszewskiego, przewód doktorski, zakończony w 1966 r. obroną pracy pod tytułem Wpływ związków powierzchniowo czynnych na elektroredukcję nitrozwiązków w różnych środowiskach. Po uzyskaniu stopnia doktora postanowił poświęcić się pracy naukowej i dydaktycznej. W 1966 r. podjął pracę w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Rzeszowie, przekształconej w roku 1974 w Politechnikę Rzeszowską. Uczestniczył w tym przedsięwzięciu jako współorganizator Wydziału Chemii oraz Zakładu Chemii Ogólnej i Elektrochemii, utworzonym w strukturze tego wydziału. Zakładem, przekształconym następnie w katedrę, kierował przez długie lata. Prowadzone przez niego, jeszcze w Wyższej Szkole Inżynierskiej, bardzo intensywne badania i uzyskane szybko interesujące wyniki doprowadziły do przedłożenia Radzie Wydziału Matematyczno-Fizyczno-Chemicznego UŁ pracy habilitacyjnej nt. Przebieg elektroredukcji jonów chromianowych w środowiskach o pH > 7 i efekt jonitowy w procesach elektroredukcji. Na jej podstawie rada przyznała mu w roku1972 stopień doktora habilitowanego.

Jest znakomitym specjalistą w dziedzinie chemii fizycznej i elektrochemii. Jego zainteresowania badawcze są bardzo szerokie i różnorodne. Zajmował się, m.in.: elektrochemicznymi metodami analizy związków organicznych, wpływem związków powierzchniowo czynnych na redukcję tlenu, jonów chromianowych i nitrozwiązków, kinetyką adsorpcji związków wielkocząsteczkowych na elektrodzie rtęciowej, elektrochemicznym hydroksylowaniem związków aromatycznych, elektrochemią aromatycznych związków siarki, teoretycznymi i klasycznymi modelami warstwy podwójnej na granicy faz elektroda–roztwór. Oryginalnym wkładem profesora w rozwój elektrochemii są prace nad tzw. modelem polaryzacyjnym.

Dorobek naukowy uczonego obejmuje: kilkadziesiąt oryginalnych prac opublikowanych w periodykach naukowych, trzynaście patentów, kilkadziesiąt opracowań badawczych na zlecenie oraz liczne wystąpienia konferencyjne. W uznaniu wagi tego dorobku w roku 1996 Centralna Komisja Kwalifikacyjna przyznała mu tytuł profesora.

Wypromował pięciu doktorów. Cztery z tych przewodów były przeprowadzane na Uniwersytecie Łódzkim, w tym przewód doktorski długoletniego rektora Politechniki Rzeszowskiej prof. Andrzeja Sobkowiaka.

Uwieńczeniem kariery akademickiej profesora było powołanie go w 1981 r. na stanowisko rektora Politechniki Rzeszowskiej. Niestety, po niespełna roku, za działalność opozycyjną został odwołany z tego stanowiska.

Działalność opozycyjna w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX w. oraz bardzo duże zaangażowanie w sprawy społeczne to bardzo znaczące elementy życiorysu uczonego.

We wrześniu 1980 r. wstąpił do Solidarności i wkrótce został wybrany do prezydium komisji zakładowej tego związku w macierzystej uczelni. Działalność związkową prowadził także poza politechniką. Przypisuje mu się, np. autorstwo wielu wystąpień podczas spotkań i manifestacji solidarnościowych w latach 1987–1989.

Od roku 1981 współredagował niezależny miesięcznik kulturalno-społeczny Reduta.

W latach 1985–1990 był wykładowcą duszpasterstw akademickich, robotniczych i rolniczych diecezji przemyskiej oraz członkiem Zespołu Niezależnych Historyków, działającego pod patronatem Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Pracował też w Diecezjalnej Radzie Kultury w Przemyślu.

W roku 1989 został członkiem Komitetu Obywatelskiego Solidarności i z listy tego komitetu został wybrany senatorem RP pierwszej kadencji. W wyborach tych uzyskał prawie 80 proc. ważnych głosów. W komisjach senackich zajmował się sprawami oświaty, nauki, kultury i środków masowego przekazu.

W latach 1990–1996 był prezydentem Fundacji Rozwoju Ziemi Rzeszowskiej, a od roku 1992 założycielem i przewodniczącym Towarzystwa Rozwoju Regionu Polski Południowo-Wschodniej w Rzeszowie.

Za swoją działalność był wielokrotnie nagradzany; uhonorowany, m.in., Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1980) i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1995).

Będąc na emeryturze nadal prowadzi badania naukowe. Wraz z rektorem Politechniki Rzeszowskiej i dziekanem Wydziału Chemii zaprosił ostatnio pracowników wydziału na spotkanie poświęcone opracowanej przez siebie nowej Teorii hydratacyjno-polaryzacyjnej galwanizmu. Intencją profesora jest gruntowne przedyskutowanie, z osobami zajmującymi się fizykochemią i elektrochemią, podstawowych założeń tej teorii przed jej opublikowaniem w serii artykułów i monografii.

Jest nie tylko znakomitym chemikiem, lecz także wielkim erudytą. Poza polityką interesuje się również historią, a ostatnio jego pasją stała się filozofia.

Mając na uwadze wybitne osiągnięcia naukowe, organizacyjne oraz dydaktyczne prof. Bolesława Fleszara, Rada Wydziału Chemii UŁ, na posiedzeniu 16 marca 2016 r. jednogłośnie zarekomendowała jego kandydaturę do uhonorowania dyplomem doktorskim odnowionym po pięćdziesięciu latach.

Oprac.: Grzegorz Andrijewski