Profesor Jacek Kolbuszewski

18-12-2015

Urodził się 10 maja 1938 r. w Poznaniu. W roku 1961 ukończył filologię polską na Uniwersytecie Wrocławskim i uzyskał dyplom magistra na podstawie rozprawy „Rozmowy zmarłych” Ignacego Krasickiego, napisanej pod kierunkiem prof. Władysława Floryana.

Rozprawę doktorską nt. Funkcja artystyczna motywu i obrazu Tatr w literaturze polskiej XIX wieku, napisaną pod opieką prof. Stefana Kawyna,  obronił na Uniwersytecie Łódzkim  w 1965 r. otrzymując tytuł doktora nauk humanistycznych. Rozprawa ta dała początek licznym studiom nad literaturą tatrzańską, które zapewniły mu pozycję jednego z najwybitniejszych badaczy wskazanej tematyki. Należy do nich, m.in., fundamentalne opracowanie pt. Tatry w literaturze polskiej 1805–1939 oraz wydana w Bibliotece Narodowej antologia Tatry i górale w literaturze polskiej.

W roku 1971 r. jako adiunkt rozpoczął pracę w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego. Trzy lata później otrzymał tytuł doktora habilitowanego w zakresie historii literatur zachodniosłowiańskich na podstawie rozprawy Modele estetyczne liryki słowackiej romantycznego przełomu. W 1985 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Od tego roku aż do emerytury, w roku 2008, kierował Zakładem Historii Literatury Polskiej XIX wieku w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego. W swoich badaniach, poza literaturą tatrzańską i komparatystycznymi studiami nad literaturą romantyczną, zajmował się także polską kulturą funeralną, literackimi i antropologicznymi aspektami tanatologii, literaturą podróżniczą, kulturą kresów i kategorią krajobrazu w literaturze. Te w większości prekursorskie na gruncie polskim badania zaowocowały znakomitymi książkami, które cenione są nie tylko przez naukowców z różnych dziedzin, lecz także przez licznych czytelników zainteresowanych szeroko rozumianą humanistyką. Wymieńmy tylko Wiersze z cmentarza albo Przestrzenie i krajobrazy, dodajmy popularne opracowania Cmentarze oraz Kresy, wspomnijmy o redakcji piętnastu tomów poświęconych Problemom współczesnej tanatologii i o redakcji serii wydawniczej Góry – Literatura – Kultura, a otrzymamy obraz naukowca o niezwykle szerokich zainteresowaniach badawczych i wielkiej kulturze naukowej.

Wśród osiągnięć profesora należy również wymienić wypromowanie trzydziestu dwóch  doktorów nauk humanistycznych i czterystu magistrów filologii polskiej. Był członkiem wielu znaczących organizacji naukowych, w tym Komitetu Nauk o Literaturze Polskiej Akademii Nauki i Komitetu Słowianoznawstwa PAN, redagował czasopisma naukowe rodzimej uczelni, w latach 1996–2011 był redaktorem naczelnym wydawnictw Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego. Za swoją działalność naukową był wielokrotnie nagradzany. Otrzymał, m.in.,  sześciokrotnie Nagrodę Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Nagrodę Miasta Wrocławia (1990), Nagrodę i Medal im. Zygmunta Glogera (1997), Nagrodę Porozumienia Wydawców Książek Historycznych (1996) i Literacką Nagrodę Wierchów (2012). Był też laureatem pierwszej edycji subsydium profesorskiego Mistrz Fundacji Nauki Polskiej (1998–2001).

Oprac.: Tomasz Bocheński