Profesor Teresa Cieślikowska

Jędrzej Kotarski

07-01-2014

Jarosław Płuciennik

07-01-2014

Urodziła się 1 października 1926 r. we Lwowie. Od roku 1946 mieszka w Łodzi. Poza uniwersytetem pracowała, m.in., jako sekretarka, asystent biblioteczny i pielęgniarka. Po ukończonych studiach polonistycznych w 1952 r. rozpoczęła pracę na Uniwersytecie Łódzkim w Katedrze Teorii Literatury, kierowanej przez prof. Stefanię Skwarczyńską.

Już jej praca magisterska została wyróżniona publikacją w Pracach Polonistycznych (1953 r.). Po doktoracie w roku 1963 (Forma rozwojowa w twórczości Teodora Parnickiego) przebywała na stażu we francuskim Bordeaux i szybko (w 1968 r.) ukończyła przewód habilitacyjny (Warsztat współczesnej prozy narracyjnej). Obie rozprawy zostały wysoko ocenione i do dziś stanowią klasykę w swoim obszarze badawczym.

Cieślikowska

Profesor pełniła na Uniwersytecie Łódzkim szereg funkcji, m.in., kierownika Zakładu Teorii Literatury, dyrektora Instytutu Teorii Literatury, Teatru i Filmu, a także kierownika Katedry Teorii Literatury (do 1997 r.). Była redaktorem serii Folia Scientiae Artium et Litterarum. Po przejściu na emeryturę w roku 1997 prowadziła dalej działalność dydaktyczno-naukową na Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi.

Uczestniczyła w ponad trzydziestu konferencjach naukowych, także w kilku organizowanych przez siebie, również międzynarodowych. Ma wybitny dorobek dydaktyczny, była promotorem ponad 150 prac magisterskich oraz 17 doktorskich. Została odznaczona, m.in.: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotą Odznaką Uniwersytetu Łódzkiego, Medalem Uniwersytet Łódzki w Służbie Społeczeństwu i Nauce, Honorową Odznaką Miasta Łodzi, Odznaką Honorową Za Zasługi dla Województwa Łódzkiego. Jest członkiem honorowym Łódzkiego Towarzystwa Naukowego.

Oprócz działalności naukowej (cztery książki autorskie, w tym swego rodzaju summa pt. Wokół genologii, intertekstualności i teorii sugestii), organizacyjnej i dydaktycznej prowadziła też działalność społeczną: odczyty dla miasta, popularyzacja literatury wśród młodzieży licealnej i nauczycieli. Według opinii Bolesława Lewickiego z roku 1967 ? to doskonały dydaktyk ulubiony przez młodzież, człowiek o niezwykle wysokim poczuciu i poziomie moralności naukowej i osobistej godności. W innej wypowiedzi podkreślano jej nieskazitelny i całkowicie wzorowy pod każdym względem przebieg pracy na UŁ. Wedle słów Stefanii Skwarczyńskiej z 1967 r., jest człowiekiem nieposzlakowanego charakteru.

Klasyczne są jej rozprawy na temat pisarstwa Teodora Parnickiego, jako prekursora współczesnych technik literackich, intertekstualności jako problemu tekstologicznego czy zupełnie unikatowe w skali światowej prace o sugestii literackiej. Profesor przez cały czas pozostała także wierna łódzkiej szkole teorii literatury i genologii, interesowała się korespondencjami oraz pograniczem sztuk i kultur, m.in., poetyką orientalną. Jest jedną z najwybitniejszych postaci w historii Uniwersytetu Łódzkiego.