Profesor Jean-Pierre Majoral

02-07-2014

Należy do grona wybitnych uczonych francuskich prowadzących z wielkim powodzeniem badania naukowe lokujące się na pograniczu chemii, biologii oraz medycyny.

Urodził się 18 lipca 1941 r. w Monatuban, w południowej Francji. Studia chemiczne ukończył na Uniwersytecie im. Paula Sabatiera w Tuluzie, gdzie w roku1973 uzyskał stopień doktora nauk chemicznych na podstawie dysertacji poświęconej problemom syntezy związków fosforu. W 1972 r., jeszcze przed obroną pracy doktorskiej, został zatrudniony na stanowisku badawczym w Laboratorium Chemii Koordynacyjnej CNRS w Tuluzie, gdzie przeszedł wszystkie szczeble kariery zawodowej aż do uzyskania stanowiska Directeur de Recherche Classe Exceptionelle.

zdjęcie do artykułu

Profesor Jean-Pierre Majoral (pierwszy z prawej), nowy doktor honorowy Uniwersytetu Łódzkiego, przyjmuje gratulacje od prof. Włodzimierza Nykiela, rektora UŁ; w środku prof. Grzegorz Mlostoń, dziekan Wydziału Chemii

Fot.: Sebastian Buzar

Od chwili obligatoryjnego przejścia na emeryturę w roku 2007 pracuje nadal jako Directeur de Recherche CNRS Emerite. W latach 1997–2007 był współtwórcą Francusko-Polskiego Laboratorium LEA, działającego na Uniwersytecie w Tuluzie. Jest współzałożycielem dwóch firm, Dendris (2009) oraz Biodendrimer International (2011), zajmujących się komercjalizacją wyników badań prowadzonych w jego zespole.

Jego główne obszary zainteresowań naukowych obejmują szeroko rozumiane zagadnienia chemii związków heteroatomowych, w tym przede wszystkim związków fosforoorganicznych. Międzynarodową sławę zdobył po opracowaniu ogólnej metody syntezy związków fosforoorganicznych z grupy dendrymerów o bardzo wysokich ciężarach cząsteczkowych i najwyższej, jak dotąd, liczbie generacji. Metoda ta umożliwia pełną kontrolę ich struktury i topologii. Ma to ogromne znaczenie w procesie wdrażania struktur dendrymerycznych do zastosowań biologicznych i medycznych. Zespół kierowany przez niego zsyntezował ponad tysiąc dendrymerów fosforoorganicznych różniących się wielkością, morfologią i topologią cząsteczek. Profesor nie poprzestał jedynie na syntezie kolejnych dendrymerów, lecz rozpoczął intensywne poszukiwania możliwości zastosowania tych struktur w biologii i medycynie. W tym obszarze badań od wielu lat współpracuje z biologami z Wydziału Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Łódzkiego. Dotyczą one szeroko pojętej biologicznej aktywności tzw. dendrymerów Majorala, w tym ich oddziaływania z różnymi biomolekułami (białkami, kwasami nukleinowymi) i błonami biologicznymi oraz są poświęcone genotoksyczności i cytotoksyczności, w celu wykazania ich przydatności w spersonalizowanej ukierunkowanej terapii.

Dorobek naukowy profesora jest imponujący i obecnie liczy ponad sześćszet publikacji, 42 patenty, 15 rozdziałów w książkach i edycję pięciu książek. Prace te były cytowane ponad 11 tys. razy, a wartość indeksu Hirscha według bazy Web of Science wynosi h = 57.

Osiągnięcia naukowe badacza zostały docenione przez społeczność międzynarodową. Jest laureatem wielu prestiżowych nagród i wyróżnień, m.in. honorowego członkostwa Polskiego Towarzystwa Chemicznego, członka zagranicznego Polskiej Akademii Nauk, członkostwa Niemieckiej Akademii Nauk, nagrody Fundacji Alexandra Humboldta, nagrody Francuskiego Towarzystwa Chemicznego, nagrody Wittig-Grignard Niemieckiego Towarzystwa Chemicznego, nagrody Catalan-Sabatier Królewskiego Towarzystwa Chemicznego Hiszpanii i wielu innych.

Od lat profesor współpracuje z grupami badawczymi Wydziału Biologii i Ochrony Środowiska oraz Wydziału Chemii Uniwersytetu Łódzkiego. Równolegle rozwinął szeroką współpracę z wieloma zespołami Centrum Badań Molekularnych i Makromolekularnych PAN w Łodzi. Wynikiem tej współpracy są liczne wspólne publikacje naukowe zamieszczone w prestiżowych czasopismach chemicznych i biologicznych, staże łódzkich doktorantów oraz pracowników naukowych na Uniwersytecie w Tuluzie, w tym także wspólnie realizowane projekty międzynarodowe.

Przyznanie godności doktora honoris causa Uniwersytetu Łódzkiego jest wyrazem uznania dla wybitnych osiągnięć naukowych profesora i podkreśleniem wkładu, jaki wniósł on w ciągu wielu lat w rozwój badań na pograniczu chemii, biologii i medycyny, prowadzonych w łódzkim ośrodku naukowym.

Oprac.:

Maria Bryszewska

Grzegorz Mlostoń