Światowy Dzień Wyborów

04-03-2016

Z okazji obchodów Światowego Dnia Wyborów 4 lutego, w Sali Rady Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego, odbyła się konferencja nt. W kręgu zagadnień wyborczych – dziesięciolecie „Studiów Wyborczych”.


Podczas obrad referat nt. Problemy prawa wyborczego w publikacjach „Studiów Wyborczych" zaprezentował prof. Piotr Uziębło, a dr Artur Olechno omówił zagadnienie multidyscyplinarności „Studiów Wyborczych". Z przyczyn losowych dwoje referentów nie przybyło na konferencję, jednakże prof. Grzegorz Kryszeń, zdołał jeszcze przesłać organizatorom treść swego wystąpienia, które zostało odczytane podczas obrad i wywołało ożywioną dyskusję.

W drugiej części konferencji wykład nt. Wolność słowa w kampaniach wyborczych, poświęcony prof. Wacławowi Komarnickiemu, wygłosił prof. Jacek Sobczak. Jego wystąpienie spotkało się z wielkim zainteresowaniem.

– Obchody Światowego Dnia Wyborów są imprezą cykliczną, po raz pierwszy jednak odbywają się w Łodzi, co związane jest z dziesięcioleciem czasopisma Studia Wyborcze, które ukazuje się dzięki Państwowej Komisji Wyborczej i Krajowemu Biuru Wyborczemu. Jest to czasopismo interdyscyplinarne, poświęcone głównie tematyce wyborczej i referendalnej. Wprawdzie adresujemy je do prawników, ale piszą w nim również socjolodzy, politolodzy czy matematycy, którzy zajmują się, na przykład, przeliczeniem liczby oddanych głosów na mandaty – poinformował nas prof. Krzysztof Skotnicki, kierownik Centrum Studiów Wyborczych Uniwersytetu Łódzkiego i organizator spotkania naukowego w Łodzi.

Konferencję przygotowały: Państwowa Komisja Wyborcza, Krajowe Biuro Wyborcze, Centrum Studiów Wyborczych UŁ oraz Centrum Studiów Wyborczych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.



Profesor Wacław Komarnicki (1891–1954) ukończył studia prawnicze i filozoficzne na Uniwersytecie Lwowskim i Uniwersytecie w Dorpacie. Po uzyskaniu stopnia doktora nauk prawnych odbył studia uzupełniające na uniwersytetach w Rzymie i w Paryżu. W roku 1921 został profesorem nadzwyczajnym, a w dwa lata później zwyczajnym Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Kierował Katedrą Prawa Państwowego i Nauki o Państwie (1921–1939). W latach 1924–1927 był dziekanem Wydziału Prawa. Wykładał również w Szkole Nauk Politycznych w Warszawie (1929–1939), a także w St Andrews University, Oksfordzie, Polskiej Szkole Nauk Politycznych w Londynie oraz Haskiej Akademii Prawa Międzynarodowego. Był działaczem politycznym. Jako poseł na Sejm (1928–1935) zajmował się głównie problematyką konstytucyjną i oświatową. Nawoływał do rewizji konstytucji, ordynacji wyborczej i ustawy o uczelniach wyższych. Krytykował Konstytucją kwietniową. Był ministrem sprawiedliwości w Rządzie Londyńskim (1942–1944), a także członkiem korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności.

Oprac.: (sb)